Przechodząc do sypialni, prowansja objawia się tu w detalach. Łóżko z pojemnikiem na pościel to absolutny must-have, gdy masz tylko 12 metrów kwadratowych do zagospodarowania. Rama z litego drewna sosnowego, pomalowana na kolor kości słoniowej, ma wbudowany pojemnik, który bez problemu mieści cztery komplety pościeli i dwa koce. Na stelazu listwowym położyłam materac piankowy średniej twardości, bo zbyt miękki sprawiłby, że po kilku latach użytkowania zapadłby się w środku. Pamiętaj, że prowansalskie wnętrza nie tolerują tandety – lepiej kupić jeden solidny mebel niż trzy z IKEI, które po roku się rozkleją. Nad łóżkiem zawiesiłam ręcznie haftowaną tkaninę w lawendowe gałązki, a na parapecie stoją gliniane doniczki z ziołami. To drobiazgi, które tworzą atmosferę. Wieczorem zapalam lampkę oliwną i czuję się jak w małym domku w Prowansji, mimo że za oknem mam blokowisko z lat 70.
Kiedy wchodzisz do mojego mieszkania, pierwsze co rzuca się w oczy to surowa biel ścian przełamana ciepłym beżem lnianych zasłon. Wnętrza w stylu prowansalskim to dla mnie nie tylko lawenda i kratka, ale przede wszystkim umiejętność pogodzenia rustykalnego uroku z praktycznością życia na 45 metrach kwadratowych. Pamiętam jak na początku myślałam, że prowansja wymaga przestrzeni jak z francuskich filmów, z wysokimi sufitami i widokiem na lawendowe pola. Nic bardziej mylnego. Kluczem jest dobór odpowiednich mebli i tkanin, które nie przytłoczą małego metrażu. Zamiast wielkiej komody, postawiłam na niski kredens z patynowanym drewnem, który optycznie powiększa pokój. Lawendowe dodatki w postaci poduszek i ręczników nadają charakteru, ale bez przesady – jedna ściana w kwiatowy wzór w zupełności wystarczy. Ważne jest też światło, które w prowansji powinno być rozproszone i ciepłe, dlatego wybrałam żaluzje drewniane zamiast ciężkich zasłon.
Największym wyzwaniem przy urządzaniu salonu w tym stylu okazało się znalezienie miejsca do spania dla gości. Klasyczna wersalka z cienkim materacem nie pasowała do prowansalskiej estetyki, ale znalazłam rozwiązanie – kanapa z funkcją spania o tapicerce welurowej w kolorze musztardowym. Welur świetnie komponuje się z lnem i drewnem, a dodatkowo jest praktyczny, bo łatwo go odkurzyć z okruszków po rodzinnym obiedzie. Mechanizm DL, który w niej zastosowano, pozwala rozłożyć siedzisko bez zdejmowania poduszek, co ratuje życie, gdy goście zjawiają się niespodziewanie. Do tego stelaz listwowy zapewnia odpowiednie podparcie dla kręgosłupa, a materac piankowy o grubości 16 cm sprawia, że nikt nie narzeka na plecy. Żeby ukryć pościel w ciągu dnia, wybrałam łóżko z pojemnikiem na pościel w sypialni, które pomieści zapasowe koce i poduszki. Dzięki temu w małym mieszkaniu nie muszę kombinować z dodatkowymi szafami, a wszystko ma swoje miejsce.
Kuchnia w stylu prowansalskim to pole do popisu, ale też pole minowe. Z jednej strony chce się drewnianych blatów i ceramicznych kafli, z drugiej – trzeba zmieścić lodówkę i zmywarkę. Ja postawiłam na kompromis: fronty szafek w kolorze écru z frezowanymi wzorami, a blat z konglomeratu imitującego kamień. Na ścianie nad blatem położyłam płytki w kolorze terakoty w jodełkę, co kosztowało mnie sporo nerwów przy układaniu, ale efekt wynagradza trudy. Otwarte półki na przyprawy i ceramiczne dzbanki to kwintesencja prowansji, ale uważaj – kurz osiada na wszystkim. Raz w tygodniu przecieram je wilgotną szmatką, co wchodzi w nawyk. W szufladzie pod blatem trzymam lniane ściereczki i drewniane łyżki, bo prowansja lubi naturalne materiały. Prawdziwym wyzwaniem okazało się wkomponowanie nowoczesnych sprzętów, ale wybór piekarnika z frontem w kolorze miedzi rozwiązał problem – pasuje do miedzianych garnków wiszących nad wyspą.
Pokój dziecięcy w stylu prowansalskim to wyzwanie logistyczne, zwłaszcza gdy maluch rośnie. Syn dostał łóżko z pojemnikiem na pościel, które służy też jako skrzynia na zabawki. Rama z jasnego drewna ma zaokrąglone krawędzie, więc nie ma ryzyka obić. Na stelazu listwowym leży materac piankowy o podwyższonej twardości, bo dzieci lubią skakać po łóżkach, a taki materiał wytrzymuje więcej niż sprężynowy. Ściany pomalowałam na kolor jasnej lawendy, który uspokaja i nie męczy wzroku. Na oknach wiszą bawełniane zasłonki w drobne różyczki, które łatwo zdjąć i wyprać. Problemem było miejsce na biurko, ale składany model przykręcony do ściany rozwiązuje sprawę. Gdy goście nocują u nas na dłużej, rozkładam kanapę z funkcją spania w salonie i przenoszę syna na wersalkę w pokoju, która ma wbudowany pojemnik na pościel. Wersalka z tapicerką welurową w kolorze szałwii pasuje do prowansalskiej palety i jest łatwa w czyszczeniu po nocnych maratonach filmowych.
Oczywiście, nie wszystko jest idealne. Tapicerka welurowa przyciąga kurz, więc trzeba odkurzać ją co tydzień. Zauważyłam też, że pojemnik na pościel nie jest gigantyczny – zmieści się koc i dwie poduszki, ale nie cała pościel z kompletu. Malowanie ścian w jasnym kolorze trochę to rekompensuje, bo optycznie powiększa przestrzeń, ale nadal muszę trzymać część rzeczy w szafie. Mimo to, dla mnie te drobne niedogodności są do zaakceptowania, bo zyskuję funkcjonalność, której wcześniej brakowało.
If you liked this report and you would like to acquire additional details pertaining to przeczytaj artykuł kindly stop by our own site.